ماه رمضان آمد و رفت

مثل فصلها ...

مثل من ...

اما هنوز اونی نشدم که باید بشم . نه اینکه بدحال باشم نه ، اما قبلا جور دیگری بودم که حالا نیستم ، ماه رمضان برای مدتی منو از سیم خارداری که دورم پیچیده بودم جدا کرد اما باز آدم نشدم که نشدم .
سجاده ام سبز است اما دلم ؟
........
فروتنانه سر بر خاک گزاردم
گلی با سرشک دیده نهادم
بتی ساختم از غرورم
وسپس آنرا شکستم
سر بر سجاده عشق نهادم و خوابم برد ...
خواب دیدم : عصیان کرده ام ، فریاد میزدم ..... یکی را دیدم  که در زنجیر است و می گرید و یکی دیگر مستانه میخندد ،‌کسی دیگر به دنبال ماوایی از کویی به کوی دیگر می رود و تازیانه بر تن عشق میزند وان دیگری خنجر به دل .... 
واهمه  
                               عرق سرد 
                                                                 تن لرزه
                                                                                         بیداری ..........
آه .....خواب بودم ، خدا را شکر خدارا شکر
فروتنانه سر بر سجده شکرش نهادم و حلقه بر درگاه کبریائیش کوبیدم و فریاد کردم ....
ای عشق ، ای نور ، ای جاوید صادق ، بر من رحمی ،  مرادریاب مرا دریاب  رویت را از من بر نگردان  بگذار تا آدم شوم بگذار آدم شوم که تو بزرگواری  که تو بی نیازی  تورحمانی  تو رحیمی مرا دریاب ....
نیازم تویی بار الها رحمتم ده
به بزرگی و جلال خودت نگاهی کوچک بر من حقیر سراپا تقصیر بیانداز مرا دریاب الها بگذار آدم شوم .